දිස්ත්‍රික් මට්ටමින් සිටින මිලියන තුනකට අධික සංක්‍රමණික ජනගහනයෙන් සියයට 40.6ක්ම විවාහ හේතුවෙන් කොළඹ (16.7%) සහ ගම්පහ (16.8%) දිස්ත්‍රික්ක වෙත සංක්‍රමණය වී ඇති බව ජනලේඛන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ නවතම වාර්තාවේ දැක්වේ.

2024 දී පවත්වන ලද නවතම සංගණනයෙන් පෙනී යන්නේ මුළු සංක්‍රමණික ජනගහනය 3,167,263ක් වන අතර ඉන් සියයට 40.6ක් (1,285,909) ප්‍රධාන වශයෙන් විවාහ හේතුවෙන් සංක්‍රමණය වී ඇති බවයි.

අනෙකුත් සැළකිව යුතු සාධක අතර රැකියා නිසා හෝ රැකියා සෙවීමට (17.1%), පවුල් අවශ්‍යතා (16.2%) සහ ස්ථිර පදිංචියට නැවත පැමිණීම (11.3%) වැනි හේතු ඇතුළත් වේ.

අධ්‍යාපනය සඳහා වූ සංක්‍රමණය 6.5%ක් වූ අතර, අවතැන් වීමෙන් පසු නැවත පදිංචි වීම් 3.3%ක් විය.

ආපදා (1.6%), සංවර්ධන ව්‍යාපෘති (1.3%) සහ ආගමික අරමුණු (2.1%) හේතුවෙන් කුඩා ප්‍රතිශතයක සංක්‍රමණයන් සිදුව තිබේ.

කලාපීය වශයෙන්, උතුරු පළාතේ මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයේ සහ තවත් පළාත් අටක සංක්‍රමණයට විවාහයන් ප්‍රධාන වශයෙන් හේතු වූ අතර, සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් 25%කට වඩා ඒ බව ප්‍රකාශ කර ඇත.

රැකියා මත පදනම් වූ සංක්‍රමණය කොළඹ (37.5%) සහ ගම්පහ (26.1%) ඉහළම අගයක් ගත් අතර, ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ පවුල් හේතූන් මත සංක්‍රමණය වූ විශාලතම අනුපාතය (22.6%) විය.

වවුනියාව සහ මුලතිව් ද පවුල් අවශ්‍යතා හේතුවෙන් 19.6%ක සැළකිව යුතු සංක්‍රමණ වාර්තා කර ඇත.

යාපනය දිස්ත්‍රික්කය ස්ථිර පදිංචියට නැවත පැමිණෙන පුද්ගලයන්ගේ ඉහළම ප්‍රතිශතය (25.4%) වාර්තා කර තිබේ.

අධ්‍යාපනය ආශ්‍රිත සංක්‍රමණ වඩාත් කැපී පෙනුනේ මඩකලපුව (25.3%), කොළඹ (11.8%) සහ මහනුවර (10.6%)ය.

උතුරු පළාතේ, කිලිනොච්චි (49.0%), මන්නාරම (45.5%) සහ යාපනය (40.8%) හි සංක්‍රමණයට ප්‍රධාන සාධකය වූයේ අවතැන් වීමෙන් පසු නැවත පදිංචි කිරීමයි.

ස්වාභාවික විපත් වවුනියාව (16.5%) සහ මුලතිව් (11.7%)හි සංක්‍රමණ සඳහා හේතු වූ අතර, සංවර්ධන ව්‍යාපෘති අම්පාර (13.3%) සහ පොළොන්නරුව (11.8%) නැවත ස්ථානගත කිරීම් කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කර තිබිණි.

ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක පුරා සංක්‍රමණ රටාවන් රැකියාව, පවුල් අවශ්‍යතා, අධ්‍යාපනය සහ නැවත පදිංචි කිරීම මගින් හැඩගස්වන අතර, සංක්‍රමණයේ ප්‍රධාන සාධකය විවාහය බව දත්ත මගින් පෙනී යයි.