ස්ත්‍රී දූෂකයන්ට සහ හිංසකයින්ට හුරුපුරුදු වූ සමාජයක, බාලවයස්කාර දරුවන් වෙනුවෙන් හඬක් නැගීම යනු මෘත ශරීරාගාරයක් තුළ මිණි ගෙඩි නාද කිරීමක් බඳුය. එහිදී ඔබේ විලාපයට හෝ කෑගැසීමට සවන් දීමට හෝ කම්පා වීමට කිසිවෙකුත් නැත.

2015 වසරේ පාකිස්ථානයේ කසූර් (Kasur) නගරයෙන් වාර්තා වූ බාලවයස්කාර පිරිමි දරුවන් අතවරයට ලක්වීමේ මහා පරිමාණ අපරාධ රැල්ල, එරට පවතින යථාර්ථය හෙළිදරව් කළ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් විය යුතුව තිබුණි.

එකී සිදුවීම මගින් පිරිමි දරුවන් කෙතරම් විශාල සංඛ්‍යාවක් ඉලක්ක කරගන්නේද යන්නත්, ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට රාජ්‍ය පද්ධතිය කෙතරම් අපොහොසත් වී ඇත්ද යන්නත් මැනවින් තහවුරු විය.

දශකයකට පසුවත් එම සංඛ්‍යාලේඛනවල කිසිදු යහපත් වෙනසක් සිදුවී නොමැත. කසූර් සිදුවීමෙන් කරලියට පැමිණි ප්‍රධානතම අසාර්ථකත්වය තවමත් ඒ අයුරින්ම පවතී; එනම්, පිරිමි දරුවන් මුහුණ දෙන අතවර පිළිබඳව කතා කිරීමට, නීති සම්පාදනය කිරීමට හෝ ඔවුන් ආරක්ෂා කිරීමට පාකිස්ථානය තවමත් අපොහොසත් වීමයි.

පාකිස්ථානය වැනි රටක, ළමා ලිංගික හිංසනය යනු ස්ත්‍රී-පුරුෂ භේදයකින් තොරව පොදුවේ සලකනු ලබන අපරාධයක් නොවේ.

එය සංස්කෘතිකමය වශයෙන් ගැහැණු ළමයින්ට පමණක් සිදුවන දෙයක් ලෙස සලකනු ලබන අතර, ඒ වටා ගොඩනැගී ඇති සමස්ත පද්ධතියම මිනිසුන් භාවිතා කරන භාෂාවේ සිට පවතින සහන සේවා පද්ධති දක්වාම එම මතවාදය මත පදනම් වී ඇත.

කෙසේ වෙතත්, වාර්තාගත දත්ත දෙස බලන විට, පාකිස්ථානය පුරා ළමා අපචාර සිද්ධීන් 3,364ක් වාර්තා වී ඇති අතර, ඉන් සියයට 47ක්ම අතවරයට ලක්වූවන් පිරිමි දරුවෝ වෙති.

විශේෂයෙන්ම වඩාත්ම අවදානම් සහගත වයස් කාණ්ඩය වන අවුරුදු 11ත් 15ත් අතර වයස්වල පසුවන පිරිමි දරුවන්, ගැහැණු දරුවන්ටත් වඩා වැඩි වශයෙන් හිංසනයට ලක්ව තිබේ.

මේවා නොසලකා හැරිය හැකි සුළු සංඛ්‍යාලේඛන නොවේ. ඒවායින් පැහැදිලි වන්නේ ගැහැණු දරුවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවන අර්බුදයට සමාන දැවැන්ත අර්බුදයකට පිරිමි දරුවන්ද මුහුණ දෙන බවයි. නමුත් ඒ සඳහා ආයතනික වශයෙන් හිමිවන්නේ ඉතා අවම අවධානයකි.

මෙම පරතරයට හේතුව නීති නැතිකම නොවේ. 2019 දී පාකිස්ථානය ‘සයිනබ් අනතුරු ඇඟවීමේ, ප්‍රතිචාර දැක්වීමේ සහ යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමේ පනත’ සම්මත කළ අතර, ළමා අපචාර සඳහා ලබා දෙන දඬුවම් දැඩි කිරීම සඳහා 2016 දී සිය දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය ද සංශෝධනය කළේය.

ගැටලුව වන්නේ, කුඩා සයිනබ් අන්සාරිගේ ඝාතනයෙන් පසුව නිර්මාණය වූ මෙම නීති සහ ප්‍රචාරණ වැඩසටහන්, සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ ගැහැණු ළමයින් මුහුණ දෙන හිංසනයන් මූලික කරගෙන ගොඩනැගීමයි.

එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ප්‍රතිපත්තිමය භාෂාවෙන් මෙන්ම ප්‍රසිද්ධ ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයන්හිදී ද පිරිමි දරුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක කර දමා ඇත.

අතවරයට ලක්වන පිරිමි දරුවෙකුට, සිය වේදනාව හෙළි කිරීම ජීවිතය බේරාගැනීමේ මගක් ලෙස නොව, තමන්ගේ “පිරිමි භාවයට” සිදුවන ලැජ්ජාවක් ලෙස දැකීමට සමාජය බල කරයි.

සිය දියණියක වෙනුවෙන් අකමැත්තෙන් හෝ සහනයක් පතා ඉදිරිපත් වන බොහෝ පවුල්, පුතෙකු වෙනුවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිහඬ වීමට තීරණය කරති.

මන්ද අතවරය පිළිබඳව පිළිගැනීම මගින්, දරුවාගේ යහපතට වඩා සංස්කෘතිය විසින් අගය කරනු ලබන “පිරිමි කම” පිළිබඳ මතවාදයට තර්ජනයක් එල්ල වන බැවිනි.

ළමා අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ‘සාහිල් සංවිධානයට අනුව, බොහෝ හිංසන සිදුවීම් පවුලේ හිතවතුන්, ඥාතීන් හෝ ආගමික ගුරුවරුන් විසින් සිදු කරනු ලබන්නේ ද මේ නිසාමය. මෙම සංස්කෘතික නිහඬතාවය තමන්ට කෙතරම් ආරක්ෂිත ආවරණයක්ද යන්න එම අපරාධකරුවන් හොඳින්ම දන්නා බැවිනි.