බංග්ලාදේශයේ ඇඟලුම් කර්මාන්තය එරට ආර්ථිකයේ දැවැන්ත පරිවර්තනයක් ඇති කිරීමට සමත් වී ඇති නමුත්, එම සාර්ථකත්වයේ එක් අඳුරු පැත්තක් අපනයන සංඛ්‍යාලේඛනවල කිසිදා සටහන් වන්නේ නැත.

එනම්, එරට ගංගා පද්ධතියට ගෙවීමට සිදුව ඇති අවාසනාවන්ත පාරිසරික වන්දියයි.

ජාත්‍යන්තර ඇඟලුම් මිලදී ගන්නන් අවම නිෂ්පාදන පිරිවැයක වාසිය ලබන අතර, පරිසර නීති ලිහිල්ව ක්‍රියාත්මක වීම නිසා එම පිරිවැයෙන් කොටසක් බංග්ලාදේශයේ ගංගාවලට සහ ඒ අවට ජීවත්වන ජනතාව මත පැටවීමට නිෂ්පාදකයන්ට ඉඩ සැලසී තිබේ.

ලාභදායී විලාසිතා පිටුපස ඇති සැඟවුණු පාරිසරික සහනාධාරය වන්නේ මෙයයි. මෙය ඇඟලුම් කර්මාන්තයට එරෙහිව නැගෙන තර්කයක් නොව, එහි නොපෙනෙන පාරිසරික පිරිවැය හඳුනාගැනීමේ අවශ්‍යතාව පෙන්වා දීමකි.

ලෝක බැංකු වාර්තාවලට අනුව, බංග්ලාදේශයේ නිමි ඇඟලුම් කර්මාන්තය එරට මුළු අපනයන ආදායමෙන් සියයට 80 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකට හිමිකම් කියයි. එහෙත් එම වාර්තාවෙන්ම පෙන්වා දෙන්නේ එරට කාර්මික ජල දූෂණයේ ප්‍රධානතම මූලාශ්‍රය වන්නේද මෙම ක්ෂේත්‍රයම බවයි.

විශාල ඩකා කලාපයේ පිහිටි ඇඟලුම් කර්මාන්තශාලා 7,000 කට අධික සංඛ්‍යාවක් විසින් දිනපතා පිරිපහදු නොකළ අපජලය ලීටර් බිලියන 2.4 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ආසන්නයේ ඇති ජලාශවලට මුදා හරිනු ලබයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ සියලුම කර්මාන්තශාලා එක හා සමානව පරිසරය දූෂණය කරන බව නොවන නමුත්, මෙම දැවැන්ත පරිසර දූෂණය වැළැක්වීමට වත්මන් නියාමන පද්ධතිය අසමත් වී ඇති බව ඉන් පැහැදිලි වෙයි.