සැබෑ රැකියා අහිමි වී අඩපණ වූ සේවකයන් තාක්ෂණික වශයෙන් තවදුරටත් සේවයේ නියුතු අය ලෙස වර්ගීකරණය කිරීම හේතුවෙන්, චීනයේ නිල සංඛ්‍යාලේඛන දර්ශක සහ එරට කම්කරුවන්ගේ සැබෑ ආර්ථික තත්ත්වය අතර පවතින පරතරය පිළිබඳව දැඩි අවධානයක් යොමුවෙමින් පවතී.

චීනයේ ප්‍රධාන රාජ්‍ය සංස්ථා සහ සමාගම්වල වාර්ෂික මූල්‍ය අනාවරණයන් මගින් පෙන්වා දෙන්නේ, කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රමාණය සැලකිව යුතු ලෙස කපා හැර ඇති බවයි. මෙහිදී සේවයෙන් ඉවත් කෙරුණු ඇතැම් සේවකයන් තවදුරටත් සේවා ගිවිසුම්වලට යටත්ව සිටියද, ඔවුන්ට නිත්‍ය රාජකාරි හෝ ස්ථාවර ආදායමක් හිමි නොවේ.

චීන ජාතික සංඛ්‍යාලේඛන කාර්යාංශයේ සම්මත මාර්ගෝපදේශවලට අනුව, සතියකට ගෙවීම් සහිතව එක් පැයක හෝ රැකියාවක නිරත වන පුද්ගලයන් පවා ‘සේවයේ නියුතු’ අය ලෙස ගණන් ගැනේ. අනිත් අතට, යමෙකු ‘රැකියා විරහිත’ ලෙස වර්ගීකරණය කිරීමට නම්, ඔහු හෝ ඇය දින අනූවක් ඇතුළත සක්‍රීයව රැකියාවක් සොයා තිබිය යුතු අතර ඉදිරි සති දෙක ඇතුළත සේවයට වාර්තා කිරීමට සූදානමින් සිටිය යුතුය.

මෙම නිර්ණායක ජාත්‍යන්තර සංඛ්‍යාලේඛන සම්මුතීන්ට අනුකූල වුවද, පොරොත්තු ලේඛනවල තබා ඇති හෝ සේවා කාලය අනිවාර්යයෙන් කපා හැරීමට ලක්වූ සේවකයන් මෙයින් නිරූපණය නොවන බව විවේචකයෝ පෙන්වා දෙති. ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, මෙම නිල සංඛ්‍යාලේඛන මගින් සේවකයන්ට මුහුණ දීමට සිදුව ඇති දැඩි ආදායම් අලාභය සහ වෘත්තීය බිඳවැටීම් මැනවින් ආවරණය කෙරේ.

නිල දර්ශකවලට අනුව, පසුගිය මාසවලදී අධ්‍යාපනය ලබන සිසුන් හැර වයස අවුරුදු 16 ත් 24 ත් අතර තරුණ රැකියා විරහිතභාවය 18.9% දක්වා ඉහළ ගොස් ඇත. එහෙත්, වයස අවුරුදු 30 ත් 59 ත් අතර වැඩිහිටියන්ගේ රැකියා විරහිතභාවය මාර්තු මාසයේ පැවති 4.3% සිට ජූලි සහ අගෝස්තු මාස වන විට 3.9% දක්වා පහත වැටී තිබේ. කෙසේ වෙතත්, මෙම දර්ශක මගින් සක්‍රීය නොවන සේවා කොන්දේසිවලට තල්ලු කර දමා ඇති සේවක සංඛ්‍යාව නිරූපණය නොවේ.

දීර්ඝකාලීන ආර්ථික ස්ථාවරත්වයක් උදෙසා අභිමතයට බාහිරව සිදුකරන සේවා කාල සීමාකිරීම්, පොරොත්තු ලේඛනගත තත්ත්වයන් සහ සැබෑ ආදායම් අලාභයන් පිළිබඳ තොරතුරු ප්‍රසිද්ධ කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බව විශේෂඥයෝ පෙන්වා දෙති. වඩාත් පුළුල් හා පාරදෘශ්‍ය දත්ත නොමැති වුවහොත්, ශ්‍රම වෙළඳපොළේ ස්ථාවරත්වය යනු සැබෑ මූල්‍ය සුරක්ෂිතතාවයට වඩා ලේඛන කටයුතුවලට පමණක් සීමා වූ මිථ්‍යාවක් බවට පත්වීමේ අවදානමක් පවතී.